Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

HvH-Den Helder (verslag door Siem geschreven)


Locatie :
WebLink voor ritinformatie :
Strandrace Hoek van Holland – Den Helder 2011


Ik had hier vorig jaar al aan mee willen doen, maar achtte er toen de tijd (= kracht en ervaring) nog niet rijp voor. Bovendien zagen de andere Bushmen het ook helemaal niet zitten om met de fiets over het zoute zand te gaan knallen, dus had ik het in m’n eentje moeten gaan doen, en dat vond ik ook niet alles.
Na wat lichte aarzelingen besloot BM1 toch ook zijn in de schuur staande wegrottende Giant “om te bouwen” tot strandfiets. Als test hiervoor reden we een tijdje terug een strandritje mee naar Katwijk met de mtb club “Fat Tires” uit Maassluis. En BM1 kreeg zowaar de smaak te pakken en stelde voor om dan toch samen met mij deze monsterrit naar Den Helder te rijden : GAAF !

Tussen de “normale” Bushmentrainingen door volgde er nog een strandrit, maar deze keer wat verder, tot aan het Langevelderslag. Ook werd er nog een keer bij hoog water gereden om te kijken hoe het er bij de “Zandmotor” aan toe zou gaan.
Deze tests leerden dat het niet makkelijk zou gaan worden : het strand was overal nooit echt hard. Overal bleef het zand een soort zuigen, en zoog daarmee ook de snelheid omlaag. Inmiddels waren we er wel achter wat de ideale bandenspanning zou zijn (in ieder geval meer dan “Bar weinig”) en hadden we allebei een wegcassette aan het achterwiel geschroefd. Onder de Gary van mij werd toch een paar bredere sloffen gegooid (2.35 i.p.v. de eerder aangeschafte 2.00).

Dan de grote dag : Zondag 13 november 2011 !
Mijn ontbijt bestond uit twee dikke boterhammen met gebakken ei en spek, weggespoeld met een bord havermoutpap. Mijn zakken stonden wijd uit van al het erin gepropte krachtvoer : 2 ontbijtkoekrepen, 2 ernergierepen, 1 Dextro gel en 1 krentenbol met jam.
Om half 7 stapte ik op de Gary Fisher om heel rustig naar Jan te fietsen. Daar kwam ik even voor 7 uur aan, net nadat Jan zijn bord Brinta had leeggelebberd en zijn laatste hap macaroni met Grand Italia spaghettisaus had weggewerkt. Dat zijn pas ontbijtjes !
Ook Jan had de zakken vol met voer voor onderweg, en even over zevenen reden we richting Hoek van Holland.

Bij strandpaviljoen “FF Tijd” was het al flink druk, er hadden zich immers ca. 750 man en 26 vrouwen ingeschreven. We checkten nog even onze bandenspanning (ca. 1,5 Bar voor en achter leek ons het beste : in het losse zand misschien te hard, maar als het zand echt hard is loopt ie wel weer wat lichter dachten wij) en konden daarna in het startvak plaatsnemen. Na nog ff wat geouwehoerd te hebben met andere deelnemers en steelse blikken te hebben geworpen op nog mooiere of lelijkere fietsen dan de onze (best aardig wat 29ers ook) klonk om exact 8 uur het startschot : GO !

Vooraan stoven de “echte mannen” er direct vandoor, gevolgd door het gepeupel.
Het zachte zand in combinatie met de pal waaiende Oostenwind kracht 3 en de lage temperatuur van 6 graden speelden een ieder gelijk al parten, en al snel zag ik op mijn teller dat we (ik) de geplande 25 km/u niet zouden gaan halen. Dat was direct een beetje een domper, ook omdat ik gelijk besefte dat de personen die ons in Den Helder op zouden halen (onze ega’s) dus wat langer op ons zouden moeten wachten.
Deze gedachte werd bijna direct weggegumd door een plotselinge kreet : “Bushmen !”
Stonden daar BM 3 en 4 (Peet en Mark) bij Vluchtenburg ons ff aan te moedigen ! Dat is echt wel even leuk en geeft je direct weer moed. Bedankt mannen !
We hadden van te voren wel besloten dat we samen zouden blijven rijden, en dat we rustig aan zouden beginnen. Dat betekende dat Jan zich dus het hele eind wat in zou moeten houden, anders zou ik het moeten laten afweten.

Bij de “Zandmotor” werd het hele veld begeleid om hier de veiligste route te nemen, en moesten we allemaal van de fiets vanwege het zware losse zand. Ik vraag mij af of de heren Bekkenk, Rood en Brentjens hier dan ook afstappen………….
Zodra het er een beetje naar uitzag dat er weer gefietst kon worden stapten Jan en ik weer op. Dat lopen is ook zwaar, en je krijgt er als je pech hebt kramp in je kuiten van, dus als je kan fietsen is dat het beste.

Nog steeds was het zand zacht, en vlak voor de blokkendam van de haven van Schevingen moesten we van het strand af, het asfalt op. We bleven rustig rijden en aten gelijk een reep of een koek. Bij de boulevard ging het weer het strand op, door het losse zand. We konden nog een heel stuk fietsen maar moesten op het laatst er toch even af.
Bij de vloedlijn was het zand hier iets harder, maar nog niet zoals we dat een maand of twee, anderhalf geleden hadden meegemaakt. Het tempo ging met moeite naar ca. 25 km/u.
Op een gegeven moment hoorde ik achter me : “hoi buurman !”. Rijdt daar gewoon een man die bijna bij mij om de hoek woont, en vaak op de racefiets zit. Bleek dat ie zaterdagavond alsnog een plek had kunnen bemachtigen. Zal straks eens vragen hoe hij heet en hoe hij het gevonden heeft.
Nog wat verder reden we naar een groep toe waarin drie Fat Tires verstopt zaten : Marco, Piet en Leo. Na een groet, een lach en “poehee, zwaar !” sloten ze zich bij ons aan. Jan bleef stug voorop rijden en trok als een sleepboot de hele ploeg mee, ondertussen rustig babbelend met Marco. Z’n ouders hebben er nooit eerlijk voor uit durven komen, maar ik weet zeker dat Jan als baby ook in een ketel met toverdrank is gevallen !
In de groep werd wel wat afgewisseld maar vooral Jan trok de kar tegen de schuin op de kop staande Oostenwind in…….

En dan rijdt je ineens ter hoogte van Katwijk (weer even door het losse zand naar de dam en weer naar het strand), vervolgens langs onze tante Tietsia net voorbij Noordwijk (het was inmiddels ca. 10:15 uur, een kwartier later dan gepland), gevolgd door Zandvoort en dan IJmuiden. Tussen laatstgenoemde plaatsen was het zand wel echt hard, en kon er wat meer tempo gemaakt worden.

Bij IJmuiden, ongeveer halverwege de rit, staat de eerste verzorgingspost.
Hier werden we verwelkomd door een paar niet meerijdende Fat Tires die ons spontaan koek en drinken aanboden, en natuurlijk vroegen hoe het ging. Ook weer heel leuk !
Ook heel leuk was het te zien dat (de wel meerijdende) Fat Tire Jaap een old school Gary Fisher had gescoord en geprepareerd voor deze strandrace ! Hij moest zelfs toegeven dat deze lekkerder reed dan zijn nieuwe carbonnen Trek / Gary Fisher Superfly. Nieuw is dus niet per definitie beter !
Heel jammer was het feit dat Uber Fat Tire Aad (de tegenhanger van onze BM1) moest stoppen vanwege veel te koude voeten en daardoor steeds in zijn kuiten optrekkende kramp. Jammer, want deze man had hoog kunnen eindigen !

Maar onze rit werd vervolgd. Over de sluizen van IJmuiden (fietspad) reden we langs deze industriestad naar Wijk aan Zee, waar weer het strand opgereden kon worden.
Hier lukte het ons om helemaal tot aan de vloedlijn door te rijden, voor mij op de grote wielen wat makkelijker dan voor Jan, maar het ging.
Over het weer niet harde zand vervolgden we onze weg. De wind blies nog steeds niet neutraal in onze zij en zat nog steeds schuin voorop.
Langs het strand liepen hier en daar aardig wat mensen, en sommigen moedigden ons aan. Dit is echt heel leuk en geeft je toch weer een beetje extra pit. Een enkeling daarentegen keek chagrijnig, maar dat viel mij allemaal reuze mee. De mensen weten nu eenmaal niet dat er een strandrace aan de gang is, het strand is door de organisatie (die overigens super is) niet helemaal af te zetten. Het blijft dus opletten op honden, spelende kinderen enzovoorts.

Het strand was nu hier en daar voorzien van strekdammen : dammetjes van basaltblokken die de harde stroming moeten tegengaan. Aan de zijkanten hiervan liggen wat grotere blokken dwars, en bovenop zijn deze zwartgrijze stenen blokken met hun natuurlijke 6- of 8 kantige vorm mooi tegen elkaar aan gepuzzeld. Natuurlijk zijn ze wat glad, maar zolang je niet remt of scherp stuurt geeft dat niets. Het is wel oppassen voor de scherpe kanten (stootlek) en dat je niet met je wielen / banden in een sleuf ertussen vast komt te zitten.
Na zo’n dammetje stond er dan ook steevast een fietser zijn band te wisselen.
En nog was het zand niet hard………….en bleven we maar trappen, de een na de ander inhalend en het ene na het andere groepje inhalend. Steeds probeerden ze aan te pikken en bij te blijven, maar steeds zag je na enkele tientallen meters hun schaduw weer vervagen tot niets.

Na Castricum volgde Egmond aan Zee en Bergen aan Zee. Kort hierna gingen we weer even voor ca 6 km. het asfalt op : de Hondsbosse zeewering. Ik moest vlak achter Jan blijven, want de wind stond nu weer recht voor. Ook moest ik (voor de 2e keer deze rit) vragen aan Jan of ie heel even een tandje groter kon schakelen achter : het ging net even te hard voor mij.

Na deze dijk volgde het laatste stuk strand, en zou het nog zo’n 18 kilometer moeten duren. Ondertussen hadden we al veel zand gezien, en werden we het allebei ook wel een beetje zat. Meer toch de lange zit dan dat we niet meer konden, de beentjes bleven het gewoon aardig doen. De achterpoezen deden het ook best, dankzij de Fizik Goby’s, maar 135 km is best een aardig stukkie fietsen.
Op het laatst haakte een groepje van vier, waarin ťťn jongedame, aan, en nadat ze een eind op ons (ja, ik deed ook weer wat kopwerk) meegelift hadden zijn Jan en ik voor de verandering eens in hun beschutting gaan rijden.

Plots kwam dan eindelijk de strandopgang richting de finish in het zicht ! Na door het laatste beetje los zand te hebben gekluund reden we een fietspad op welke door de duinen en door het bos voerde, en was de finish nog maar een kilometer verwijderd.

Jan trok toch nog even een sprintje (dat zit er nou eenmaal in als je vaak met die WWV gasten meerijd) maar ik vond het best en reed rustig uit, we hadden het gehaald !
En dan staat daar ineens je meissie langs de lijn !!! Leuk hoor, heel de rit met de auto gemaakt om d’r mannetje op te halen.
Ze (en Jan’s meissie ook) was verbaasd te zien dat zowel Jan als ik er nog best fit uitzagen ! Ze hadden al anderen krom over het stuur hangend en groen en geel ziend over de finish zien komen. Maar die waren dus voor ons geŽindigd en hadden dus ook harder gefietst…………….

Direct na de finish kregen we ons aandenken, een t-shirt met de tekst “I DID IT” uitgereikt. ’s Werelds langste strandrit, 130 kilometer uitgereden in ca. zeseneenhalf uur.
En het was een vreselijke zware dit keer, dat zei winnaar Bram Rood in ieder geval……..
In de kantine van gastheer / gastvrouw voetbalvereniging Den Helder konden we een lekkere kop soep halen, en samen met onze vrouwen, kind en hondjes genoten we nog even na.

Wat een rit zeg ! 134,5 kilometer in 6 uur, 30 minuten en 37 seconden met een gemiddelde van 20,6 km/u volgens mijn teller dan.

VOLGEND JAAR WEER ? IK ZEG DOEN !


Geschreven door: Marko Koffeman