Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

Marmotte 2011


Locatie : Bour d'Ossions
WebLink voor ritinformatie :
Verslag Marmotte 2011



Maandag 27 Juni om 05.00 uur wordt er vertrokken naar Venosc voor een verblijf van een week als voorbereiding op de Marmotte.
De familie is gelijk meegegaan, na de Marmotte gaan we nog een week naar de L’Ardeche echt vakantie vieren.

In de middag om circa 16.00 uur komen we aan in Venosc, wat een genot om al die bergen weer te zien. Ik kan dus ook niet wachten met het aantrekken van mijn wielerbroek om de benen ff los te rijden. De familie gaat naar het zwembad en ik stap op de fiets.
De 1e col die ik ga beklimmen om lekker het gevoel te krijgen is Col de Ornon.
Het is heel druk op deze beklimming met wielrenners, deze berg van 1400meter hoog met een gemiddelde stijgingspercentage van 6,5% is dan ook uitermate geschikt om te starten.
Ondanks de warmte van 35 graden gaat het klimmen buitengewoon makkelijk, gaan alle trainingskilometers dan eindelijk zijn vruchten afwerpen?
Het hotel dat lijkt op een kasteel volgens mijn zoon zit vol met wielrenners. Na het avondmaal gaan we wat drinken in de lounge, we maken kennis met alle andere renners. Er is een groep van 8 man uit Rozenburg (trainen altijd met Maarten den Bakker), 2 triatleten uit Breda die ook de Iron-man doen in wedstrijd verband. 2 Belgen die de Marmotte al eerder hebben gereden in 7.00 uur. Het gezelschap waaronder wij ons bevinden zijn dus geen koekenbakkers.

Dinsdag 28 Juni
Na een stevig ontbijt gaan we vandaag wat meer kilometers maken, het idee is dan ook om de Glandon (1e col tijdens de Marmotte) te gaan beklimmen. De 2 Belgen gaan gelijkertijd met mij de fiets pakken uit de garage en vragen waar de rit naartoe gaat vandaag, hieruit blijkt dat mijn Belgische vrienden het zelfde idee hebben. Dus we rijden gezamenlijk op naar de Glandon. Onderweg hier naartoe blijkt alweer hoe streng de Gendarmerie is in Frankrijk, we worden aangehouden en streng toegesproken dat we niet 2 aan 2 mogen rijden maar in lijn. Wij als brave burgers doen dit dan ook maar om de Gendarmerie te vriend te houden, je weet immers nooit waar je ze nog voor nodig heb? Om aan de voet van de Glandon te komen zullen er eerst wat kilometers gemaakt moeten worden om daar te geraken. Bij de voet van de Glandon laat ik mijn Belgische vrienden rijden omdat ik even een plas pauze inlas. Deze klim is en blijft lastig met een groot verloop in stijgingspercentage van gemiddeld 6 tot 15%. Hierbij komt dan ook nog dat er 2x een afdaling in zit waardoor je niet in een ritme kan komen. Als MTBers zijn we dit wel een beetje gewend, ik ga ook hier lekker naar boven waarbij ik in het eerste dorpje (waar de plaatselijke pannenkoeken baksters iedereen die langs komt op een fiets staan aan te moedigen in uitdagende rokjes) onze 1e Belgische vriend voorbij rij. De andere Belg heb ik nooit meer gezien (hij heeft naar s’avonds blijkt een rondje gereden van 180 km), boven op de Glandon maken we rechts om keer terug naar Venosc om een duik in het zwembad te nemen met de familie. Eind van de middag nog ff naar Le Bourg d’Oisans voor voeding, en omdat het mooi weer is nemen we ook een lekker ijsje!! Hier krijg ik spijt van, ben voor de rest van de week aan de race. In het hotel zijn er meerdere personen geweest die ook bij de zelfde ijsboer een ijsje hebben genomen, twee hiervan zijn echt ziek geworden. Je ben nooit te oud om wat te leren, nooit meer ijs eten voor een wedstrijd!!


Woensdag 29 Juni
Ik ga op de uitnodiging van de mannen uit Rozenburg in om de beklimming van de Nederlandse berg gezamenlijk te gaan doen. De heren rijden in een hoog tempo van 40 km naar de voet van de alpe d’huez. Hier gaan de heren allen op eigen tempo naar boven, ik klim zelf in een lage versnelling met een hoog beentempo omhoog. Het enige wat in mijn hoofd zit is de tijd die ik 2 jaar geleden heb gereden van 1.07 uur te gaan verbeteren, met de gedachte dat het al 2 dagen lekker loopt. Uiteraard kunnen we niet tot het gaatje gaan, hier zullen we dan op Zaterdag tijdens de Marmotte last van krijgen. Al fietsend zit ik te rekenen dat wanneer ik ongeveer 13 km p/u blijf rijden ik rond een uur boven kan zijn. Het gemiddelde blijven rijden van 13 lukt aardig, alleen staan er geen kilometers aangegeven die er nog gereden dienen te worden. Het aantal bochten geven ze wel aan, maar dat is geen meetpunt t.o.v. de kilometers.
Na 50 minuten zit ik dicht bij het dorp waardoor ik denk dat een uur een makkie wordt, het blijk toch nog verder dan gedacht en kom ik uit op 1.01 uur. Met een gemiddelde hartslag van 150 naar boven gereden, hiermee ga ik er vanuit dat de volgende beklimming van deze berg wel binnen een uur is. Ben uiteraard content met deze tijd gezien het gemak waarmee ik boven kom. De mannen uit Rozenburg komen aan in een tijd van1.09, 1.14 en 1.17 uur.
Tijdens een bakkie koffie was iedereen zeer te spreken over zijn eigen tijd.
Voor vandaag zit het er bijna op, ff afdalen en op weg naar Venosc waar nog een kleine beklimming wacht met een hoogte verschil van 300 meter met een maximale stijging van 10%. Deze middag zijn we met de familie naar La Berarde gereden om daar een wandeling te gaan maken.

Donderdag 30 Juni
Vandaag wordt er niet gereden, ik geniet met de familie van een rustdag en gaan de Galibiėr bezoeken om een echte Marmotte te spotten (ze deden fuiten naar An). Door gereden naar Valloire om daar wat te eten. Terug over de Galibiėr en op weg naar Alpe d’huez om het start nummer 2709 op te halen.
Terwijl we met de auto de Alpe oprijden vraag An aan mij of ik wel goed bij mijn hoofd ben? Waarom deze vraag, zeg ik, waar op An zeg; wat is hier in hemelsnaam leuk aan om een berg op te fietsen, iedereen gaat half dood? Zaterdagmiddag heeft An gelijk, maar vandaag krijg ze dat niet. Wij fietsers zijn bevangen door een virus wat ook nog eens besmettelijk is. An zegt hierop dat ze nooit zo’n berg op zal fietsen, nee maar onze zoon over een jaar of 10 wel. Hihihih.

Vrijdag 1 Juli
Wederom een rustdag. Deze dag gaan we met een grote groep uit het hotel naar de grootste gletsjer van Europa, Les Deux Alpes op 3400 meter. Altijd gezellig om sneeuwballen te gooien en naar gletsjer grot te gaan met de familie.

Zaterdag 2 Juli
De wekker gaat af om 5.15 uur. Nog ff lekker een douche pakken en fris naar het ontbijt. Een paar eieren en pannenkoeken en een grote bak cruesli. Om 6.15 uur mijn fiets pakken om op de fiets te vertrekken naar Le Bourg d’Oisans voor de start.
Onderweg zie ik een heel peloton Gendarmerie, er liggen mensen op de grond naar wat later bleek Polen te zijn die geprobeerd hebben om tientallen fietsen te stelen. Deze heren waren achterna gezeten door honden waardoor ze de rivier in zijn gesprongen, geweldig dat ze gepakt zijn.
Aangekomen in Le Bourg d’Oisans was het koud met 6 graden en goed druk. Met mijn nummer 2709 mag ik om 7.30 uur starten in groep 2. Na 50 minuten wachten mag de 2e startgroep naar de streep rijden voor het startschot.
Ook hier moeten we nog een minuut of 5 wachten, ik twijfel om mijn windjasje af te geven aan mensen die er nog stonden i.v.m. het vertrek van startgroep 1 uit het Hotel. Ik doe het maar niet gezien de temperatuur in het dal, laat staan boven op de berg!
Eindelijk klinkt het startschot, we gaan met een gemiddelde snelheid van circa 43 naar de voet van de Glandon. De beklimming begint, ik zit goed voorin de groep. Het enige wat ik herhaaldelijk tegen me zelf zeg is, rustig aan het is nog een heel eind.
In 1e dorp van de Glandon, Le Rivier doe ik mijn wind jasje uit, ik heb het nu wel goed warm gekregen na 6 km klimmen. Na een kleine afdaling beginnen we aan deel 2 van deze berg, dit is een steile opgang (15%) naar links na het oversteken van een beek. Op dit gedeelte ga ik Henk (groep Rozenburg) voorbij die een ½ uur eerder gestart zijn. Wanneer we naast het meer rijden komt ook de zon boven de bergen uit en zien we de top van de Glandon al liggen.
In een tijd van 1.50 uur kom ik boven op de Glandon, het is druk met wielrenners uit de 1e groep die we hebben bijgehaald. Om de drukte in de gevaarlijke afdaling voor te zijn ga ik direct door naar beneden. Na 3 bochten in de afdaling heb ik al spijt dat ik ben doorgereden, nu moet ik alsnog stoppen om mijn windjack aan te trekken. Het blijkt dus nog steeds heel koud te zijn, mijn Garmin geeft helaas geen temperatuur aan.
Het gevoel in mijn handen wordt naarmate de afdaling blijft duren steeds minder, het is dus niet warmer dan een paar graden boven nul. Beneden aangekomen in het dal trek ik zo snel mogelijk mijn windjack uit, dit uit voorzorg wanneer ik in een grote groep terecht komt. Bij circa 40 km p/u wat een grote groep makkelijk kan rijden krijg ik mijn windjack nooit meer uit.
Binnen 5 kilometer zit ik in een groep van circa 20 renners die mij inhalen. De groep wordt alsmaar groter naarmate we de voet van de Telegraphe naderen. Iedereen die voorbij gereden wordt pikt aan waardoor het een compleet peloton is geworden van meer dan 150 man. In z’n groot peloton rijden met snelheden van 40 km bij een licht oplopende weg en wind tegen geeft wel een kick, wielrennen is echt leuker dan ik zelf had gedacht.
Onderaan de Telegraphe bij de raffitaering zorg ik voor nog één volle bidon waarna de klim kan beginnen. Deze klim loopt als een trein, gemiddeld zit ik tussen de 14 en 15 km p/u.
Bij deze snelheid moet ik mij zelfs inhouden, er komen immers nog 2 bergjes aan?
Ik kom boven op de Telegraphe in 50 minuten (in 2009 ging deze beklimming in een uur) waar gelijk de afdaling van 4 km naar Valloire begint. In de afdaling merk ik weer hoe koud het nog steeds is terwijl we in de zon rijden. Deze dag blijkt de temperatuur niet boven de 18 graden uit te komen in het dal op 700 meter, terwijl de temperatuur begin van de week op 35 graden stond. Zo wisselvallig kan het dus zijn in de bergen.
Aangekomen in Valloire is er midden in het dorp een tijdsmeting, na deze passage valt er iemand (zie video Valloire 1.07) van zijn fiets die direct achter mij rijd, dit geeft aan dat je continu op je hoede en geconcentreerd moet zijn. Een ongeluk(je) zit in een klein hoekje, hekje, brommer of brug?
Vanuit het centrum van Valloire begint eigenlijk de klim van de beruchte Galibiėr, deze is in het begin zo lastig in te schatten waardoor je altijd te hard gaat. Hierdoor kom je het laatste stuk(je) (8 km) altijd letterlijk naar de klote te zitten. Dit is wat ik mij nog kan herinneren uit 2009. Net voorbij het dorp staat een grote tent waar nog wat genuttigd en bijgevuld kan worden. Ik neem wat zoetigheid en sinaasappels tot mij en vervolg mijn weg.
Op de lange kronkelige weg richting Plan Lachat ga ik wederom veel te hard, ik zie tot mijn verbazing dat ik boven de 20 per uur aan het klimmen ben.
Tegelijkertijd voel ik ook een naar gevoel in mijn buik opkomen, dit wordt als erger naarmate ik Plan Lachat nadert.
Ik krijg het wederom koud en moet door de kramp in mijn buik stoppen, ik hang gebogen over mijn stuur en gooi alles eruit wat ik tot mij had genomen.
Bij het plaatselijke etablissement een blikje cola gekocht om de vieze smaak weg te spoelen en een beetje suikers tot mij te nemen.
Met een lege maag moet ik nog 8 km naar de top van de Galibiėr, het is niet anders dus stap ik maar weer op.
Zo goed als het de eerste twee cols ging, zo moeizaam gaat het laatste gedeelte van de Galibiėr. Het enige wat ik nog kan bedenken is dat ik er helemaal klaar mee was op dat moment. Kramp, lege maag, koud en naar de klote kom ik boven, 50 kilometer afdalen en ik geef mijn spullen af onderaan de Alpe d’Huez. Tot overmaat van ramp hebben we ook hier van de Galibiėr naar Le Bourg d’Oisans geen wind tegen maar storm tegen. Normaal met een beetje mee trappen worden hier snelheden gereden van 70 km/u, nu met de wind tegen en volle bak meetrappen gaat het niet harder dan 50 km/u. Tijdens de afdaling krijg ik weer een beetje dorst, goed teken. Ik probeer ook nog wat te eten maar dat lukt nog niet om z’n droge reep weg te kouwen. De laatste 2 kilometer naar de voet van de Alpe d’Huez zijn vlak, we zijn er bijna. Aangekomen bij de voet van de Hollandse berg ga ik twijfelen of ik werkelijk ga stoppen, er staat immers pas 6.58 uur op mijn Garmin.
Dit houd in dat ik achteruit de berg op kan rijden om als nog goud te halen, dus besluit ik om het toch te gaan proberen. Nog ff een handvol krenten eten, hopende hiermee boven te kunnen komen.
De eerste bochten gaan goed, wanneer ik het dorpje La Garde bereikt stop ik bij de waterplaats om eerst mijn voeten te koelen. Het is inmiddels weer wat warmer geworden dus doe ik mijn windjack weer uit. Na 5 minuten rust ga ik weer verder met het aftellen van de bochten. Ik wil wederom ff rusten ik zit stuk, maar in bocht 7 staan er mensen uit het hotel en moedigen mij aan ‘je bent er bijna nog een klein stukkie’ ik zie het dorp boven mij. Dus blijf ik nog ff in het zadel zitten, maar wat kan dit ook nog ver weg zijn. Na bocht 6 ben je in Huez waar het weer druk is en de mensen je aanmoedigen, nog een klein stukkie dan.
Een bocht verder staan ze weer foto’s te maken, ik zal niet vrolijk kijken op de foto? Nu stap ik echt weer ff af, alles doet pijn, zowel de binnenkant als aan de buiten kant en van je nek tot aan je tenen.
Na 10 minuten rust stap ik weer op mijn fiets om nu door te rijden naar de finisch. Na 1.30 uur Alpe d’Huez bereik ik eindelijk de streep in een totaal tijd van 8.28 uur. GOUD, maar zo voel ik mij niet.
Ik ben een stukje gras gaan opzoeken om te gaan liggen en me ogen even een stief kwartiertje te sluiten.
Na een beetje bij gekomen te zijn van de rit over 174 km ben ik mijn diploma gaan halen nog wat gedronken en aan de afdaling van de Alpe d’Huez gegonnen.
Tijdens de afdaling ben ik nog even gestopt bij de mensen uit het Hotel die mij een paar Tuc zoutjes gaven, hier knapte ik ziender ogen van op. Deze zoutjes gaan dus in het vervolg mee bij langere tochten als voeding.
Nog een klein stukje fietsen naar Venosc met een klein klimmetje van 300 hoogte meters en we kunnen eindelijk gaan herstellen.
Ik zei bij terugkomst bij het Hotel tegen An dat dit wel eens de laatste keer geweest zou kunnen zijn dat ik de Marmotte heb gereden.
De volgende ochtend (heerlijk geslapen) was ik deze uitspraak alweer vergeten. Nu op weg naar L'Ardeche voor een wel verdiende vakantie met An en Ton.

PS
Wie heeft er zin om in 2012 de la Maratona dles Dolomites of anders zelf een aantal ritten/bergen uit de tour te gaan rijden? Of nog leuker, de Haute Route? http://www.hauteroute.org/en/






Geschreven door: Aad de Geus