Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

Streepjes


Locatie : Maassluis
WebLink voor ritinformatie : http://connect.garmin.com/activity/204309664
Vorige week waren ze er ineens. Ik zag ze toen ik in mijn blote bast mijn tanden stond te poetsen. Daar zaten ze, op mijn bovenarmen. Eentje links, eentje rechts. Mijn hart sprong over. Hoera! Ik had streepjes!



Niet van die lullige ik-moet-even-goed-kijken-of-ze-er-wel-zitten-streepjes, maar duidelijk zichtbare contraststreepjes. Ik voelde me weer heel even wielrenner – een klein beetje dan toch.
Streepjes zijn een graadmeter. Hoe scherper ze zijn, des te beter de wielrenner. Als je in de kroeg iemand verhalen hoort ophangen over gemiddeldes boven de veertig of Pantani-achtige pr's op Alpencols, dan hoef je hem alleen maar te vragen om even zijn mouw op te stropen.
Staat er geen staalharde streep op zijn bovenarm, dan weet je genoeg: bullshit. Echte renners hebben echte streepjes.


Uitgelachen

Laten we eerlijk zijn: het ziet er belachelijk uit, die streepjes. Als je de doorsnee wielerprof in zijn blote niksie voor je ziet staan, dan kun je vaak niets anders dan in lachen uitbarsten. De romp is ziekelijk wit, de iele armpjes en beentjes zijn onder de streep poepbruin.
Verder hebben de echte vedetten ook nog chronisch verbrande oorlelletjes en witte streepjes op hun neus en jukbeenderen van die eeuwige zonnebril. Het geheel ziet er uit als iets dat ik misschien het beste kan omschrijven als Duo Penotti.
Maar gek genoeg ken ik geen wielrenner die ermee zit dat hij door zijn eigen vrouw of vriendin wordt uitgelachen als hij uit de douche stapt. In het echte leven scoor je geen punten met een Duo Penotti-imitatie, maar in het peloton zijn streepjes statussymbolen. Renners cultiveren hun contrastlijntjes waar ze kunnen. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze in de winter met hun wielerkleding aan onder de zonnebank stappen om een voorsprong op te bouwen.
Bij de eerste de beste voorjaarskoers trekken ze hun beenstukken met een triomfantelijke blik uit – en daarna genieten ze van de jaloerse blikken van hun collega's. Het mooiste compliment dat ze kunnen krijgen is dat iemand het woord 'gesoigneerd' laat vallen – in het peloton betekent dat iets als wauwerdewauwsupercoolvetkickenhyperdeluxeschitterendmooi.


Trots

Maar streepjes zijn meer dan alleen gesoigneerd. Ze zijn wat ooglapjes zijn voor piraten, of bloemkooloren voor een judoka: het bewijs dat je hebt afgezien, dat je hebt gevochten, dat je erbij hoort. Streepjes zijn het bewijs dat je de hele dag op een fiets zit terwijl de rest van de wereld iets nuttigs doet – en dat je daar nog voor uitkomt ook.
In een ver, ver verleden lag ik eens op het strand te slapen na een lang seizoen op de fiets. Mijn lichaam was uitgemergeld, en de streepjes op mijn armpjes en beentjes waren zo contrasterend dat je er pijn aan je ogen van kreeg.
Er liep een klein meisje langs met haar moeder, ze praatten zo hard dat ik wakker werd. Het meisje staarde naar mijn streepjes, trok een gezicht alsof iemand een scheet had gelaten en vroeg aan haar moeder: 'Wat heeft die meneer?' Haar moeder fluisterde in haar oor: 'Ik geloof dat die meneer wielrenner is.' Het meisje werd er stil van.

Trots deed ik mijn ogen weer dicht.

Heerlijk die zomer, en o ja ik heb ook nog een stukje gefietst.
Geschreven door: Aad de Geus