Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

ATB-route Wijk en Wouden


Locatie : Zoetermeer en omstreken
WebLink voor ritinformatie :
Tja, wat doe je als het 21 graden is en al je clubgenoten naar Vlaanderen zijn afgereisd om zich net zoals Cancellara te pijnigen? Je gaat natuurlijk fietsen om de conditie weer op het juiste niveau te krijgen! Je kiest een onbekend rondje uit want je wil flink wat kilometers maken. Het wordt dit keer dus de MTB-route Wijk en Wouden. De wat? Inderdaad niet erg bekend, maar wel vindbaar op internet. Start in Zoetermeer en dan grofweg via Leiderdorp en Stompwijk weer terug (42 km).


T'is mooi weer dus een kilometer of honderd moet te doen zijn. Vol goede moed en met de wind in de rug vertrek ik uit Maasland. Zonnetje, lekker temperatuurtje, we hebben er zin an. Op de heenweg pak ik her en der stukjes off-road want de MTB-route zelf schijnt veel over verhard terrein te gaan. Voor een echte Fattire is dat natuurlijk te min. Ik verken het Balijbos (nooit eerder geweest) maar ik kan geen aantrekkelijke MTB-paadjes vinden. Ik twijfel of ik een rondje over het parcours in Zoetermer zal doen, maar besluit direct door te rijden. Als ik op de terugweg nog tijd heb kan ik altijd nog een rondje doen.

De eerste 5 a 10 kilometers gaan over asfalt en ik begin met zorgen te maken of dit wel een MTB-route is. De officiele benaming is ATB-route, maar daar zit toch geen verschil tussen? Vervolgens draait het een bosperceel in. Mijn god wie heeft dit ontworpen? Mickey Mouse, Kabouter Plop? Je wordt gek van het draaien en keren. Korte 180 graden bochtjes die om bomen gevouwen zijn. En dan geen kombochtjes waar je nog met enige snelheid door kan, maar volkomen vlak waardoor je het gevoel hebt dat je bijna omvalt. Waarschijnlijk was het de bedoeling om flink wat meters off-road te proppen binnen 1 hectare onbruikbaar bosperceel. Daarnaast ligt het vol met losse takken en stronken. Fietst hier wel eens iemand?

Vol enthousiasme ga ik verder en kom nu op een stuk waar je een aantal keren langs de A4 rijdt. Lange grasstukken zonder veel uitdaging, maar wel goed om even lekker los te gaan met de wind in de rug. Ware het niet dat enkele passages slecht afwateren waardoor je zelfs na twee weken droog weer nog tot je trapas door het water gaat. Ik zit dan ook meteen onder de bagger terwijl ik de rest van de rit alleen maar smetteloze fietsers tegen kom. Ik begrijp nu ook waarom ik vanaf de A4 hier nooit een MTB-er heb zien rijden.

Bij Leidschendam raak ik even de route kwijt. Pas na wat kilometertjes zoeken en heen en weer rijden kom ik er achter dat ik toch goed zat, maar dat op dit stukje even geen bordjes stonden. Dit in tegenstelling tot de rest van de route die goed is aangegeven. Vanaf hier krijg ik de wind op de kop en dat valt niet mee. Ik besluit gauw een extra Aquarius bij een tankstation te halen want mijn eerste liter is er al doorheen. Er volgt een behoorlijk stuk asfalt met nog een keer een Smurfen-pad.

Ik merk dat mijn krachten aardig afnemen. Ik zit tenslotte al 3 uur op de fiets redelijk met mijn krachten te smijten. De omgeving is hier nou ook niet om over naar huis te schrijven (open, harde wind) en raak even in een dipje. Plotseling realiseer ik me dat ik me midden in de Bermuda driehoek Zoeterwoude-Rijnwoude-Stompwijk bevindt. In mijn hoofd slaat acuut het weer om. Donkere wolken pakken zich samen. De temperatuur daalt razendsnel naar een graad of 5 boven nul en de eerste druppels vallen al neer. De wind draait zodanig dat ik hem continu tegen heb; hoe ik ook draai en keer. Links van mij zie ik een paadje naar een bolbruggetje waar ik twee jaar geleden volledig geparkeerd kwam te staan toen ik met Aad dacht even de 11-dorpentocht te gaan rijden. Ik zie visioenen van een Stompwijkse uitspanning waar een voor een onderkoelde fietsers binnen komen...

Om een dreigende hongerklop te voorkomen besluit ik mijn twee reepjes en de rest van mijn bidon zo snel mogelijk weg te werken. Met de blik op oneindig (met de skihal van Zoetermeer als kompas) kom ik uiteindelijk de driehoek uit. Ik erger me aan MTB-paden die de rand van een paardenpad volgen waardoor het de keuze is om af een toe een struik te toucheren of er een strandrace van te maken. Ik kom langs het MTB-parcours van Zoetermeer en herinner mij vaag dat ik op de heenweg dacht wellicht nog een rondje te maken. Alleen de gedacht al! Als ik aanzet om een heuveltje op te rijden moet ik al uitkijken voor kramp. Ik realiseer mij nu ook pas dat ik op de gehele route geen enkele MTB-er ben tegengekomen. En dat op zo'n mooie dag. Volgens mij zegt dit veel over de aantrekkelijkheid van de route.

Bij Nootdorp koop ik nog een Aquariusje. 't Is dorstig weer. Ik zie mensen met ijsjes een beetje vreemd naar me kijken. Ze vragen zich waarschijnlijk af hoe ik het voor elkaar krijg om fiets en lijf zo smerig te krijgen met dit weer. De laatste kilometers naar Maasland peddel ik rustig uit. Thuis staat er 100 km in 4,5 uur op de teller. Een mooi begin van de lente.
Geschreven door: Alex Roedoe