Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

Rabo Beach Challenge


Locatie :
WebLink voor ritinformatie :
Wederom een geweldig verhaal door Siem geschreven:


En nog een keer het strand op !

Dit keer een korter stukkie : Rabo Beach Challenge, een retourtje Scheveningen – Noordwijk van ca. 38 km. met zelfs nog een stukje fietspad erin. Een makkie dus in vergelijking met de rit van afgelopen zondag.
Alhoewel, deze rit staat te boek als een echte wedstrijd, terwijl de rit van vorige week zondag naar Den Helder toch ook door zeer veel deelnemers als een leuke toerrit wordt gezien. En omdat ik me al ruim voor de inschrijving van Hoek van Holland - Den Helder voor deze race had ingeschreven, wilde ik hem toch ook maar gaan rijden.

Dus zaterdagochtend om 9 uur op de (strand)fiets gestapt voor het ritje van een kleine 30 km naar de boulevard van Scheveningen. Het was prima weer, nauwelijks wind, de zonnestralen probeerden zich al een weg door de mistflarden te branden en de temperatuur zat zo rond de 5 graden. Op de splitsing van de Maasdijk met de Dr. A. Schweitzerdreef hier in Maassluis kwamen net Fat Tires Aad en Nico voorbij. Iets luxer, namelijk in de ruime Ford Focus.
Na een goed uurtje fietsen kwam ik aan bij resturant “De Mollige Haan”, waar het al lekker druk was. Zelfs Michael Boogerd liep er rond. Het afhalen van het startnummer enz. ging zeer vlot. Nadat ik dat op de fiets had ge tie-wrapped en de banden wat af had laten lopen heb ik een bakkie koffie gescoord bij het restaurant, ben nog even gaan zitten en heb een energiereep gegeten.

Dan maar naar het startvak toe, door het zware losse zand lopend. Toen ik daar net stond kwam Aad aanlopen, Nico zou zich in het startvak achter ons opstellen (startopstelling werd mede bepaald door data van inschrijven). Helemaal vooraan stonden natuurlijk de echte bikkels.

Om 11 uur werd het startschot gelost en ging iedereen te voet (zie maar eens te starten in dat zware losse zand) op weg naar de vloedlijn. Daar aangekomen bleek waar te zijn wat ik al vermoedde : de strook “hard” zand was slechts een meter of twee breed. Het was namelijk nog lang geen echt laag water……………Dat wordt dus zwaar zuigend zand.
Zeg maar zo’n beetje als de slechtse stukken naar Den Helder, maar dan dus over het hele eind.
Er werd dus direct al zeer dicht langs en door het water gereden, dus al na een paar tientallen meters was je al lekker nat. Ik kon wel direct zo’n 25 km/u gaan rijden, want het hele veld was aardig opgerekt en men gaf elkaar aardig de ruimte.
We hadden al een paar bracketdiepe muien gehad, toen we op een gegeven moment een echt diepe geul moesten oversteken. Zo eentje met zo’n hoge kant aan de zeezijde en met van dat zachte zand onderaan, dus goed naar achteren hangen zodat je voorwiel niet te zwaar wordt. Hoor ik vlak naast me een brul en een grote plons, ligt er iemand vol plat in het water. Da’s lachen als je dat zelf niet bent !
Minder lachen is het dragen van waterdichte schoenen (Northwave Celsius) : het water wat er van bovenaf inkomt gaat er ook nooit meer uit

Vlak voor Katwijk stond daar weer dezelfde fotograaf, met z’n kistje waarop stond “even lachen” . Nou dat viel niet mee, want het ging niet vanzelf door dat zuigende zand heen. Al snel kwam Katwijk in het zicht, en daar moest weer even over die blokken van het inmiddels bekende dammetje gereden worden. Opletten voor de kieren en scherpe randen dus. Als je aan de overkant van het water het hele dammetje af kan rijden, kan je daarna zo het strand op rijden door slechts een kort stukje los zand te hoeven overbruggen. Dit gaat sneller en makkelijker dan het dammetje overslaan en weer een heel stuk door het losse zand te lopen.
Aan het einde van de plaats Noordwijk werden we het rechtsaf geleid. Naar boven lopen door het zware zand, over de tijdmeetmat heen, nog een stukkie lopen en weer het strand op. Tussendoor nam ik voor de zekerheid maar even een gelletje. Weer op de strook strand langs de vloedlijn aangekomen had je nu niet meer alleen te maken met vissers en wandelaars, maar ook met tegenliggers op de mtb. Beetje apart, maar al snel werden we van het strand af geleid naar het begin van het fietspad naar Katwijk.

Nu kon ik ruim 30 km/u rijden, samen met nog 3 andere jongens die ongeveerd even hard reden en we elkaar aflosten. Al snel was daar Katwijk weer, en moesten we naar beneden weer het strand op. Dus weer lopen, wan het was te druk om te kunnen doorfietsen (als ik dat had gekund tenminste, want de 29” Big Apple 2.35 kunnen in het losse zand nog wel een stuk verder rijden dan de 26”, maar dan moet je wel snelheid kunnen hebben / houden).

Nu nog de laatste ca. 13 kilometer over het zuigende zand naar Scheveningen.
Proberen vol te houden Siem ! Net als op de heenweg reed ik vooral alleen, met af en toe een collega in m’n zuiging. Het inhalen ging me op de terugweg moeilijker af, het duurde langer voordat ik een voor mij rijdende persoon of groepje had ingehaald. Ook werd ik op mijn beurt wel een paar keer ingehaald door een groepje van een man of 3-4 die er echt nog de gang in hadden.
De muien waren nu dieper, en de kanten hoger zodat je echt even je voorwiel moest liften om er netjes overheen te zwieren. Dat maakt zo’n rit op het strand nou een stuk leuker dan het rijden op de weg.
Wat verderop werden de boulevard en bebouwing van Scheveningen door de mist zichtbaar. Als de finish in zicht is begin ik het normaliter rustiger aan te doen, maar nu bleef ik me vermannen om door te blijven trappen. Ik kon zelfs nog achter een mij inhalend sneller groepje aanhaken, en raakte daardoor mijn “eigen” sleep (die ik al een kilometer of 4 achter me had hangen en waarvan niemand even de kop overnam) kwijt.

De finish was weer bovenop de boulevard, dus weer door het losse zand naar boven lopen. Jammer dat je niet rijdend over de finish kon. Bij de matten was het een gepiep van jewelste van alle transponders, en bij het snel op mijn tellertje kijken zag ik dat er 1 uur en 40 minuten over had gedaan. Niet zo heel gek dacht ik zo.
Fat Tire Aad de Geus zal een flink stukkie voor me hebben gezeten, die had ik vanaf de start niet meer gezien (ook niet verwacht trouwens).
Thuis zag ik dat hij is geŽindigd op plaats 103. Ik heb nog niet kunnen zien waar Nico is geŽindigd. Zelf ben ik geŽindigd op plaats 196. Niet gek van de 819 gefinishte kerels.

Volgende keer weer ? Misschien…………….


Geschreven door: Marko Koffeman