Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

Mont Ventoux training 2


Locatie : Vijlen
WebLink voor ritinformatie :
Vandaag stond de tweede Mont Ventoux training op de agenda.

Voor degene die over een maandje alweer de kale berg gaan beklimmen is het zaak wat kilometers bergop te maken om een beetje beslagen ten ijs te komen.

Voor de thuisblijvers stond er een Rio-tje op het programma. De bevestiging dat de Fattires zijn ontwaakt. Welke doelen je jezelf ook stelt, regelmaat is denk ik de belangrijkste trainingsvorm. Ik ben ervan overtuigd dat als de zomer nadert we weer regelmatig een grote groep bij elkaar hebben.

Aangekomen bij het ‘t hijgend hert in Vijlen komen ook Richard en Alex al snel aan. Mijn plan om nog even vijf minuutje achter mijn ogen te kijken gaat niet door.

Het is gemeen koud vandaag. Onderweg scheen het zonnetje maar met 3.5 graad was ik toch blij mijn lange broek te hebben meegenomen. Alleen weer mijn handschoenen vergeten. Die zitten nog in mijn rugzak thuis en daar zaten ze verleden week ook al toen ik ze vergeten was mee te nemen naar de ronde van Vlaanderen.

Goed aangekleed gaan we beginnen zonder aan overschoenen te denken. Je zou haast vergeten dat als het koud is je ook koude tenen kan krijgen. Nou daar waren we helaas wel snel achter. Vanaf de parkeerplaats door het bos lekker afgedaald om even warm te fietsen maar voor de handjes ging dat niet op.
Alex stelt voor om dezelfde route te rijden als de eerste MV training. Dan kunnen ze een beetje vergelijken hoe het nu gaat en kan Richard zich revancheren op zijn off-day die hij hier een paar weken geleden had. Iets van 50 kilometer en 6 beklimmingen hadden we voor de boeg.

Bij de eerste klim aangekomen zijn de verhoudingen weer duidelijk. Richard rijdt weg, Alex doet rustig aan en langzaam wordt het gat groter.
Ik draag vandaag de rode lantaarn. Dat deed ik ook al in de ronde van Vlaanderen. Het klimmen wordt duidelijk door de genen bepaald. Ik heb echter een paar genen teveel rondom mijn navel. Mijn genen zijn gemaakt om af te dalen, zoekend naar de snelste weg om beneden te komen. Techniek gecombineerd met snelheid, een beetje lef en ervaring. Het gevecht tegen de zwaartekracht is begonnen. Ik trap rustig door en wordt in de gaten gehouden door mijn hartslag. De enige referentie nu mijn maatjes uit het zicht zijn.

Eigenlijk is klimmen maar makkelijk. Je fietst gewoon omhoog. Je hebt er niet zoveel voor nodig en zoals Alex later zei, je haalt die racefietsers in de verte in en daarna richt je je op het volgende groepje.
Maar ik ben niet zo goed in makkelijke dingen. Ik word constant door racefietsers ingehaald terwijl ik over mijn 90% grens heen ga en niet vooruit lijkt te komen. Mijn trapfrequentie is toch redelijk maar mijn benen willen geen power geven.
Alex komt terug rijden. Hij zou dus al boven moeten zijn geweest.
Ik kan hem volgen en krijg een beetje hoop dat het toch zo slecht nog niet met me is gesteld. Maar eigenlijk volgt hij natuurlijk mijn tempo in plaats van ik de zijne…..

Mijn conclusie na de eerste klim is duidelijk: het zal in Frankrijk een lastig klusje worden om die Mont Ventoux te bedwingen. Dit is een understatement. Het zal zwaar worden, erg zwaar.
De gedachte alleen al dat de eerst klim maar een heel klein stukje 10% was en dat de Mont Ventoux daar een paar kilometer van heeft doet me denken aan andere prestaties van weleer waarin ik mezelf ben tegengekomen. Waarom zoek ik deze dingen op? Vooral juist die waar ik zoveel moeite mee heb. Ik weet het niet. Toch maar eens een Downhill riotje in Winterberg op de agenda zetten. Da’s pas makkelijk.

Ondertussen fietsen we gestaag door het Limburgse landschap. Limburg de fiets provincie maakt zijn naam waar. Leuke dorpjes, prachtige vergezichten en veel lokale kroegen. Ik durf niet te vragen waar dat bier nou eigenlijk wordt gebrouwen.
Alex en Richard fietsen langzaam door. Ik volg op een tiental meters. Niet verstandig maar ik kan niet in het zuggie komen zonder me al teveel in te spannen. Ik wil voorkomen dat ik mezelf opblaas en die gedachte maakt me misschien ook wel te voorzichtig.

Er zitten nu al 20 kilometers op en de tweede klim gaat eraan komen meld Alex. Ik zie hem nog net in de verte tussen de bomen verdwijnen. De racefietsers die hij inhaalt lijken stil te staan. Ook Richard doet een poging de racefietsers te naderen en verdwijnt uit het zicht.
Ik concentreer me op de hartslag. Niet te hoog Jaap, goed ademen en in je eigen tempo de klus klaren. Ik rij nog steeds op het middenblad maar erg hoog van achteren. De ketting loopt te schuin. Omdat ik hier ben om te oefenen schakel ik voor naar het kleinste blad en achter wat lager. Ik was niet van plan een ketting te breken en heb nu een betere kettinglijn. Kijk dat moet je een keer ervaren maar in de polder gaat je dat niet lukken. Missie geslaagd.
Ondertussen is Alex naar me terug gereden. Het verrast me. Deze klim is behoorlijk korter dan de vorige en dat geeft weer hoop. Bovengekomen gaan we met zijn drieŽn weer verder.

Om bij de derde klim te komen moeten we een stukje rijden wat we vanochtend al hadden afgedaald. De derde klim gaat langs de plek waar onze auto’s staan. Ik kan me van de klim niet veel herinneren maar mentaal gezien had ik er geen moeite langs onze auto's te rijden op weg naar de vierde klim.

Op weg daarheen moet ik werken. Het gaat niet vanzelf. De motor draait op volle toeren en wordt ook een beetje warm. Eten en drinken gaat goed en het lijkt alsof mijn lichaam zich heeft ingesteld op het leveren van een prestatie. Ik herinner mijn skeeler periode waarin ik in de wedstrijden altijd een keer dood moest gaan alvorens te kunnen presteren. Het lijkt erop dat ik dat eerste heb overleeft.

De vierde klim is voorbij voordat ik het door heb. Het was wel zwaar maar ik dacht dat we er nog naar toereden maar het bleek em al te zijn.

Op naar het drielandenpunt, de vijfde klim. In mentaal opzicht op opsteker. Je bent al over de helft en hierna nog maar een. Hoewel is het drielandenpunt niet het hoogste punt van Nederland?

We nemen de klim via de Belgische route. Een slecht wegdek om op te fietsen. Als ik aan Alex de bevestiging vraag of de klim ongeveer een kilometer lang is antwoord hij met ongeveer anderhalve kilometer. Oei dat valt tegen. Daarna zegt hij nog “ kijk daarboven moet je naartoe” en wijst op de uitkijktoren en is weg. Volgens mij staat op de Mont Ventoux ook een toren en het duurt het heel lang voordat je daar bent. Ik vervolg mijn weg. In de verte rijdt Richard met twee racefietsers mee. Ik merk dat de afstand tussen hem en mezelf toch niet snel veel groter wordt en rij lekker door. Het kost natuurlijk wel moeite en het blijft zwaar maar ik kan het hebben. Ik ben zeg maar in balans met de beklimming.

Bovenaan gekomen hebben we even 5 minuten gegeten en gedronken en rijden naar de laatste beklimming.

Daar aangekomen schiet Richard vooruit, Alex rijdt mee en ze pakken een 200 meter. De afstand wordt niet veel groter. Ik zie dat Richard of vermoeit raakt of op mij wacht. Dat laatste kan het geval zijn maar waarom wacht hij dan niet bovenaan. Volgens mij zit ie ff niet zo lekker en ik verhoog mijn snelheid. Deze laatste klim kan toch wel een beetje in het rood als het moet en ik kom dichterbij. Echt steil wordt het ook niet meer en nadat Alex is omgedraaid om mij op te zoeken gaat het lekker lopen. Richard zit wat op onrustig op de fiets en ik stel mezelf een doel: het wiel van Richard.

Even later zitten we in zijn wiel. Als we daarna naast elkaar rijden daag ik hem uit of hij nog even die laatste off road beklimming uit limburgs mooiste wil doen. Zowel Richard als ik willen voor elkaar geen nee zeggen om kleur te bekennen. Alex beslist dat we het niet moeten doen. Het draagt niet bij aan de training van vandaag. Wij berusten erin.
Ik plaats nog een kleine versnelling bergop om Richard een beetje pijn te doen maar hij breekt niet. Op deze manier hou ik een goed gevoel over aan deze training en de andere denk ik ook.

Richard heeft vandaag met een weg cassette gereden en reed volgens Alex veel beter dan verleden keer. Ik had vandaag een vaste voorvork gestoken ( een blijvertje voor Frankrijk ) en heel erg smalle noppen bandjes (1.3) gemonteerd. Of die erop blijven weet ik nog niet maar niet geschoten is altijd mis.

Omdat het druk is bij ’t hijgend hert en de ervaring leert dat je daar een uur op je 21 cm lange bockworst moet wachten, rijden we om half een naar Vijlen voor een kopje koffie.
Een druk restaurantje met ontzettend veel Jezus en Maria beelden. Deed me denken aan 'Het elfde gebod' in Antwerpen maar dat terzijde.
De koffie was lekker maar we hebben wel 5 keer onze tosties naar een ander tafeltje zien gaan. Om moedeloos van te worden. Uiteindelijk rijden we bijna twee uur later naar huis. Het moet niet gekker worden. De bedienster zei de problemen met de tosties volgende week wel waren opgelost maar ik geef ze die herkansing niet. Toedeledokie!

Het was en leuke rit vandaag. Omdat deze tweede Mont Ventoux training iets was vervroegd ivm de Amstel gold race denken we na over een derde dus hou de agenda in de gaten.
De komende weken ga ik nog wat kilometers maken en wellicht zie ik jullie eerdaags weer.

Tot dan!
Geschreven door: Jaap Jan van Buuren