Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

Gran Raid 2011


Locatie : Swiss
WebLink voor ritinformatie : http://www.grand-raid.ch/
Gran Raid 2011

20 augustus 2011

Deelnemers
Bas Vermaas MTB Club Vlaardingen
Peter van Dongen MTB Club Vlaardingen
Marc van Dongen MTB Club Vlaardingen
Nico van den Berg Fattires

Vrijdag technische keuring
We dalen af naar Sion voor afhalen startnummers en de technische keuring. De keuring is erg streng op lagerspeling en conditie van banden en remmen. Mijn fiets wordt afgekeurd omdat de voorremblokken te ver weg zijn. Pfff alleen rondje Hulst mee gereden, maar al snel is duidelijk dat een discussie lastig is in het Frans en ook niet de moeite waard. Camelbag open en ter plaatse vervangen voor nieuwe exemplaren. Daarna herkeuring en goedkeuring. Ik krijg mijn start sticker op de bovenbuis en er valt me op dat sommige rijders er al meerdere hebben. De Gran Raid wordt immers al voor de 22e keer verreden en dus heb je hier veteranen.

In de middag de Sion verkent, startplaats verkent, auto in de finishplaats geparkeerd en de rest van de middag bij het zwembad gelegen. En op mijn verzoek een kerk bezocht in Heremence (geheel van beton – maar wel erg apart/ mooi – een bezienswaardigheid) sommigen onder ons kwamen er voor het eerst en dachten mogelijk baat het niet dan schaadt het niet.

Zaterdag de start
Met de bus van Peter naar de start in Heremence waar we om 6:45 zullen starten. Het is vroeg, donker en nog erg fris. We parkeren hoog zodat we dalend naar de start kunnen gaan. Het is al druk en we zoeken de streep op. Plots begint het te gonzen want we starten over 5 minuten.

We zijn weg en duiken direct het stoffige gravel in op weg naar de 1e onverharde klim. Stoffig omdat het al een tijdje droog en wat is iedereen opgefokt. Het is druk en dus dringen om een plekje. Ik start niet te hard en krijg al direct door dat het ook voor deze groep kiezen word sociaal of iets fanatieker, niet een ieder kan mee. De groepsdoelstelling is uitrijden (mentaal, technisch en fysiek). Mijn persoonlijke doelstelling is ook genieten en meer zien dan alleen zwart voor mijn ogen. Na de opwarmer is er al snel een hapje en drankje (er is een mooi Frans woord voor welke ik i.v.m. de spelling mijd). Ik stem met Bas af dat we wachten op de gebroeders en dan gaan vertellen dat de groep vanaf nu uiteen gaat vallen. Bas en ik gaan verder en Marc volgt waar mogelijk, verrek Marc naait er tussenuit. We halen hem terug op de klim naar de Mandelon. Een oude heer komt me voorbij terwijl ik wat loop te zingen en klieren, voel me prima en spring ik met hem mee en besluit na enige tijd om dit tempo te laten rusten, de man besluit om met een passant te gaan staan kletsen. Dat komt best uit en ik groet de man met respect.

We rijden tot nu in de schaduw maar zien dat we al snel in de volle zon komen te rijden. Heerlijk die zon op je huid, al snel komen we op een hoogte met prachtig uitzicht. We rijden langs een afgrond maar met focus is dit niet eng we zitten in een flow Bas en ik. We laten af en toe gaten vallen om niet teveel last te hebben van de langzamer goden en bereiken de top 2200 meter. Dan de 1e serieuze afdaling, mensen komen driftend voorbij in de haarspeldbochten, dit zijn de snelle jongens en dit is MTB een feest. Op een afdaling schreeuw ik Verbier, heb inmiddels geleerd dat dit respect afdwingt en mensen stappen uit de weg. Pfff wat een afdaling, concentratie om alles technisch heel te houden en kramp in je handen van het remmen (ze ruiken heerlijk). We kletsen na over wat er gebeurt is in de afdaling en eten wat. Dan meldt ook Marc zich hij heeft geen achterrem meer, Gelukkig is er in Evolene iets te eten, drinken en een Shimano post. De EHBO hebben we niet nodig war het niet voor de fiets van Marc. Het kost een uur maar kunnen verder. We steken de hoofdweg over rijdend over een soort van stelling en die is glad. Omstanders zitten op stoeltjes te wachten op spektakel maar die gunnen we ze niet. Op naar de top van Evolene.

De Evolene is circa 1800 meter hoog en het is inmiddels warm. Op elke top is een verzorging en dus op naar de top. We zien dat er mensen gaan lopen op een steile klim, ik verlies een duel van Bas, krijg niet het ideale spoor onder mijn wielen en kom in het losse gravel, ik moet ook van de fiets. Snel weer op de fiets en achter die Haringkop aan. Ik haal hem bij voor we het bos induiken voor een prachtig stuk single track. Deze rit alles zit er in.

Voor we het weten is de korte afdaling alweer afgelopen en begint de klim naar Pas de Lona (2800 meter). De 1e echte kannonen zijn ons inmiddels voorbij en er komt er nog één voorbij, oei die is niet fit. Hij stapt af en gooit even alles eruit en ik bemerk dat ik last krijg van de hitte. Het is al even geleden dat ik gestopt was met zingen, een hapje krentenbol (een special van de Spaanse arts) valt slecht valt en ook m’n drinke. Ik stap niet in dezelfde valkuil als op Mont Ventoux - genoeg drinken maar geen tips uitdelen dit wordt toch opgevat als wartaal weet ik nog. Als ik even in de schaduw stop zegt Bas me dat ik rustiger moet rijden, ik heb echter geen last van mijn benen, mijn longen of mijn hartslag maar die hitte. Ik pak vanaf nu maximaal de schaduw waar mogelijk en stop af en toe mijn hoofd onder een waterval, dat helpt. We komen boven de bomengrens en dus is de schaduw achter me. Ik neem de volgende hairpin en krijg een glimlach op mijn gezicht. “Tegenwind” het is maar een zuchtje maar ben niet eerder zo blij geweest met “tegenwind”. We spreken een man die vertelt dat dit inderdaad de klim naar Pas de Lona is, maar hij geeft aan dat dit nog wel even gaat duren. We komen aan in La Veille aan en Bas vertelt een nederlandstalige dat daar verderop het lopen begint.

We stappen weer op en zien vele mensen lopen, wij niet want wij komen om te fietsen. Wat is dit vreemd. Dit kan ik maar waarom lukt het me niet? De vermoeidheid, warmte en ijle lucht spelen een ieder parten en dus waarom die Fattire niet. We komen bij de echte Pas de Lona, hier loopt iedereen, niet om je voor te schamen. Het is een stijl, soms nog stijler en lang stuk los gravel en bij elke 2 stappen schuif je er één terug. Allez Nico wordt er geroepen door de omstanders maar dit moet echt in etappes mensen en roep merci. De een tilt zijn fiets en ik besluit mijn groene monster naar boven te duwen en erop te leunen op momenten van broodnodige rust. We komen boven en krijgen dan weer een traktatie een mooie afdaling, welke ook spannend is. Ik laat een echte klassements man voorgaan en zet m’n lockout uit - was ik vergeten. Dit rijdt beter.

Plots stap ik wat vreemd af, zonder schade overigens, wie niet waagt die niet wint zegt Bas. Maar meer van dit soort grappen en ik verspeel mijn materiaal. Ik wilde iets teveel.

We gaan voor wat men zegt de laatste klim, het gaat nu niet hard meer 5 in het uur maar ik ga niet meer lopen. Bij het laatste afdalen heb ik een flinke klap geïncasseerd op mijn motor enkeltje, dan is fietsen beter. We bereiken de laatste stop en hier hebben ze cake, heerlijk!!!. Er staat een bord 15 kilometer tot Grimentz en dit is afdalen van dik 2800 meter naar 1400 meter. We gooien ons naar beneden en komen via een schilderachtig landschap bij het stuwmeer. Onderweg worden we ingehaald door een MTB’er op een fully die denkt dat zijn wielen niet stuk kunnen, alsof we stil staan.

Bas weet uit een eerdere versie van deze wedstrijd dat er na de stuw nog een zeer technisch stuk komt. Het is fun en we kruisen een aantal malen de beek. Wat kunnen wij lekker sturen, alles lukt. Ik moedig Bas om zijn technische kunsten op een bepaald stuk waarvan later bleek dat hij hem nogal spannend vond.

De pech slaat toe Bas rijdt lek, we hebben lol om een pomp en de dames onder de omstanders zien de lol er ook van in – wat een standje. De reserveband is ook lek en dus nog dieper in de tas voor de volgende spare. We spreken af samen te gaan finishen maar weten niet dat de pech nogmaals toe zal slaan. Het vennijn zit in de staart en Bas heeft opnieuw lek een stootlek. Er wordt niet meer gesleuteld als dit al zou kunnen op dit stuk, we zien een bordje Grimentz 1 kilometer. Bas blijft achter en tracht zijn velg te sparen, terwijl de mensen die mij aanmoedigen allez Nico niet begrijpen waarom ik niet knal, ik wil wel knallen maar wacht op m’n maat. Eindelijk daar is hij, mensen zien zijn pech en beginnen te juichen allez Sebastiaan. Er is kort overleg, we hebben samengewerkt en ik ben weg naar de streep, in één streep – ik knal. Het zit erop! We zijn binnen en tevreden of heet dit voldaan.

Waar zouden de anderen zijn Marc en Peter? Uitgestapt? Gevallen? We hebben één gemiste oproep van Peter die nog in de race blijkt te zijn. Hij is op Pas de Lona begonnen aan zijn wandelmoment. Ondertussen meldt Marc zich die op één gravelslide na zonder achterrem heeft uitgereden. Petje af!

Op het moment dat ik Peter voor het eerst weer zie, is hij ziender ogen emotioneel. Met natte ogen en schoor vertelt hij zijn verhaal, wat heeft hij een dag gehad. Je bent een kanjer Peter maar ook een enorme idioot zo vertel ik hem. De gemiste oproep was zijn afmelding aan ons maar wij namen de telefoon niet aan. En dus besloot hij door te fietsen in 12 en 30 minuten of was het iets meer, is dat belangrijk? Nee! Peter beland op het podium om een prijs in ontvangst te nemen voor allerlaatste finisher van de Gran Raid 2011. Na hem alleen uitvallers. Als de racedirectie Peter van Dongen vanuit Pay Bas vraagt hoe het was antwoord hij TOUGH, it was TOUGH! Op de vraag: do we see you next year Peter? Antwoord hij wat een ieder antwoord na zo’n inspanning antwoordt. Hij antwoordt niet en denkt…..

Vandaag denk je niet aan morgen, maar morgen denk je wel aan volgend jaar, want volgend jaar zijn we er weer. En soms duurt het een paar dagen langer voordat je aan volgend jaar denkt maar die 2012 sticker komt op de bovenbuis en wij worden ook veteraan.

Film te zien op http://mtbclubvlaardingen.com/pagina31.html
Geschreven door: Nico van den Berg