Verslagen Overzicht Bewerken Verwijderen

Luik-Bastenaken-Luik 2008


Locatie : Luik
WebLink voor ritinformatie : http://sportstracker.nokia.com/nts/workoutdetail/index.do?id=351237
Datum: 9 augustus 2008

Verslag door: Nico van den Berg
Evenement: Luik-Bastenaken-Luik
Deelnemers: Jaap van Buuren, Marko Koffeman en Nico van den Berg
Afwezig: Aad de Geus door vervelend ongeval tijdens training
Weerscondities: droog,stapelwolken,weinig wind en temperatuur ca. 20 Celsius

Feiten van de dag (bron Marco)
Hoogtemeters: 2123 M
Afstand: 132 KM
Gemiddelde snelheid: 23,08 KM/ h
Rijtijd: 5:48
Maximum snelheid: 71,58 KM/ h

We treffen elkaar kort na Antwerpen voor een bak koffie. Jaap meldt dat hij zich brak voelt en we hopen dat het tcoh allemaal gaat lukken.
Omstreeks 8 uur arriveren we in een Luik, waar we gewezen worden naar een parkeerplaats, de kledingkeuze wordt gemaakt en we ons verder prepareren voor de start.

Na onze startnummers afgehaald te hebben gaan we van start. We slaan af voor de 1e klim (Cote de Embourg) naar 300 meter in de eerste 5KM. Jaap zit toch zwaar zoals hij verwachte en Marko en Nico gaan lekker. Het weer is prima.

Het lastige blijkt dat we onervaren zijn, we kunnen fietsen, afstanden rijden, klimmen en afzien, maar hoe verdeel je de energie over 130KM in combinatie met het klimmen van de voorspelde 1800 hoogtemeters? We zullen het ontdekken. Evenals het feit dat we niet vanuit het vlakke 8x zullen klimmen, maar eigenlijk continu klimmen, stukjes dalen en daarnaast 8x serieus klimmen. Een andere perceptie dus. Voordelig is dat je op een zeker moment serieus vals plat rijdt met 30 KM/ h op de klok zonder problemen.

De wegbandjes geven weinig vertrouwen bij de snelle afdalingen welke er toch in de route zitten. Ook geven ze weinig feedback, dit had Nico al ervaren
in de regen op een tramrails in Scheveningen eerder in de week. Heel anders dan off road, waar je op een natte Broekpolder eigen altiijd wel grip hebt.

We gaan voor de 2e serieuze klim (Cote de Kin) wachten vervolgens bij de controle op Jaap. Hij is chagrijnig en wat gefrustreerd omdat het niet naar zijn zin loopt, het een zal een lange dag worden aldus Jaap. Op naar de 3e klim dan maar (L'Ancienne Barriere).

Een wielrenner vraagt ons of dit de route voor de 170KM is. We komen in een groep met brommertjes terecht en zien wat gevaarlijk rijden is, wat een stel idioten. We slaan snel rechtsaf en Jaap is vervolgens wat ongerust dat we op route van 170KM zitten. Hebben we wel goed naar de routebordjes gekeken? Al snel blijkt dat we toch goed zitten en dit geeft rust.

Thier de Coo met een stijgingspercentage van max. 17% is de 4e klim. We rijden erop aan, starten met klimmen en dalen vervolgens weer naar rivierniveau, wat gebeurt hier! Als je naar rechts kijkt zie je de voorgangers ineens op een flinke hoogte, de klim start direct na de bocht. De eerste mensen stappen af, maar wij komen om te fietsen en fietsen dus alles. Nico komt boven met een hartslag 196, Marco daarachter met een big smile en vervolgens Jaap met een smile en een wheelie. Hij gaat lekker! Dit is een Fattires, niet lekker zitten toch doorgaan en energie voor grappen! Deze klim was de zwaarste klim door zijn lengte en variatie in stijgingspercentages aldus de gezamenlijke eindconclusie. Grappig is echter dat we niet nog niet op de top zijn. Hier zullen velen niet blij mee geweest zijn.

We pakken ook de 5e klim (Cote de la Haute-Levee) en de 6e (Cote de Macquisard). Nico kruipt in het wiel bij een wielrenner, welke direct een tandje bijzet. We gaan op een zeker moment circa 15KM/ h naar boven en Nico gunt hem géén moment rust. Leuk joh beetje pesten op je ATB.

De batterij van de NOKIA van Marco heeft inmiddels de geest gegeven, maar die van ons als deelnemers aan LBL is nog niet leeg.

De 7e klim (Col de La Redoute) komt eraan. Marco verzamelt links en rechts wat informatie. Nico meldt zijn tactiek: ten allentijde blijven zitten, tijdig te schakelen en als het echt niet anders kan gaan staan. Wat vragen aan een wielrenner, een ervaringsdeskundige in onze ogen (2x keer op LBL), levert op dat de Redoute meevalt, je moet een spoor/ wiel kiezen i.v.m. de vele afstappers en niet te snel denken dat je er al bent. We volgen hem als de leider, de man schakelt echter als snel mis en dus gaan de Fattires voor eigen succes. Marco en Nico kiezen hun eigen tempo. Voor mij gaat een telefoon af en de man beantwoord de oproep (zeker geen voicemail). Mijn conclusie snel weg hier en dus dr op en dr over wat een onzin bellen op de klim van de dag (toerist). Marco denkt onderweg dat we er zijn en ziet plots de vlag op de top, zijn conclusie: ben er nog niet. Voor hem meent hij te zien dat Nico is gaan staan, mijn god wat is dit denkt hij! De waarneming van Marco bleek onjuist en dus zijn schrik overbodig.Nico komt boven met een hartslag 176 en Marco volgt opnieuw met een big smile en Jaap opnieuw met een wheelie. Dit zijn opnieuw de Fattires dames en heren deelnemers.

De laatste noemenswaardige klim van de dag is de 8e klim (Cote du Hornay) welke een eitje is na de Redoute en het is ook nog eens de laatste. Marco en Nico hebben energie over, trekken de conclusie dat de afstand en het klimmen meevalt en gaan tempo rijden in de laatste 30KM naar Luik. We rijden die wielrenners eraf, de meeste maken een uitgebluste indruk. Dit geeft ons vleugels! Een wielrenner welke niet accepteert gepasseerd te worden, komt terug naast ons en merkt op aan Marco dat we lekker door fietdesen op de ATB. Rond de
50 in het uur gaan de laatste kilometers onder de wielen door en in no time staan we in Luik en gaan voor een biertje of 2?

Plots staat Jaap ook naast ons en dus heeft hij ook nog lekker doorgetrapt na de Redoute. We drinken gezamenlijk iets en nemen wat te happen en gaan vervolgens huiswaarts. Het is mooi geweest.

Tot slot wat kreten:
- Bastenaken = synoniem voor Bastogne
- Alle deelnemers zijn winnaars!
- Dit smaakt naar meer
- We kunnen de volgende keer harder van start
- Je bent sterker dan je denkt
- Marmotte of mini Marmotte vergt nog behoorlijk wat uren training
- We hebben geen mechanische pech gekend
Geschreven door: Nico van den Berg